Ale się we Wrocku narobiło. Ci bardziej doświadczeni fani zapewne pamiętają końcówkę lat 80.-tych, będących dla wrocławskiego sportu niezwykle urodzajne. Stolica Dolnego Śląska, miała wówczas nie tylko swych przedstawicieli w najwyższych klasach rozgrywkowych najbardziej popularnych dyscyplin sportowych, lecz także śmiało można rzec, że w każdej z nich wiodła prym. Zdarzył się wszak nawet taki rok, w którym najbardziej rozpoznawalny wrocławski klub sportowy Śląsk zdobywał majstra w wielu sekcjach jednocześnie – w 1976 roku był najlepszy w koszykówce, szczypiorniaku oraz piłce nożnej, osiągał czołowe lokaty w podnoszeniu ciężarów, zapasach, pływaniu czy boksie. Tłuste lata jednak się skończyły, a kto wie czy i nie bezpowrotnie. Jak sytuacja we wrocławskim sporcie ma się teraz, każdy z pewnością wie. Koszykówka, jako sport mało popularny, zebrał w ekstraklasie kluby z mniejszych i średnich miast, dla siedemnastokrotnych mistrzów Polski zabrakło w niej miejsca. Oczywiście dlatego, że kilka lat temu został rozwiązany i od tamtego okresu nikt nie chce (albo nie wie jak) go przywrócić do żywych. Identycznie jak z koszykarskim Śląskiem sytuacja się tyczy z tym, który jest kilkunastokrotnym mistrzem kraju w piłce ręcznej. Szczypiorniści Śląska podzielili los koszykarzy i nie wiemy co ich spotka. Siatkówka jest w mieście całkowicie martwa, a choć piłka nożna ciągle we Wrocławiu żyje, co to za byt… Piłkarze Oresta Lenczyka za jego kadencji umieją tylko remisować, wcześniej za Ryszarda Tarasiewicza dostawali z każdym. Stadion na Mistrzostwa Europy jest w zaawansowanej budowie i po imprezie ma służyć właśnie zawodnikom Śląska. Kłopot w tym, że jeśli wrocławscy kopacze dalej będą kopać piłkę piszczelami, to piłkarska arena będzie służyła pierwszoligowcom. A to będzie przecież istny przerost formy nad treścią. Źle się dzieje z tym wrocławskim sportem, oj niedobrze źle. Honor trzymają już chyba zaledwie żużlowcy Betardu, choć i oni od dawna nie wywalczyli mistrzostwa.